شوق دیدار

تاب و توان من نیست زین رو کنم به دلدار

حقّا در آن دیار هم، عاشق بود گرفتار

پایم اگر توان داشت می رفتم از دیارم

آداب روز تنگ است ، مشقّت و انتظار

من زان گل شقایق خجلت همی برم چون

لبخند غنچه زیباست در یار شد پدیدار

از اغتراب ترسم یاران پی فراقند

از خصلت بدِ خود، صبح گشته چون شب تار

زین عنصر کراهت ،کین مردمان سفله

از یار خود گذشتند ، با این نشان و کردار

ساقی زمی بنوشان این جمع عاشقان را

اکنون گروه مدهوش ، باید کنی تو بیدار

جانا چو فیض آید عشق خدا طلب کن

چون تار پود انسان، ایمان بود نگهدار